Podział WWW

Intensywny rozwój Internetu sprawił, że dostęp do różnych serwisów internetowych jest codziennością. Serwisy internetowe oferują nie tylko informacje pokazane w sposób statyczny, lecz także dostęp do usług poprzez przeglądarkę internetową. Obecne serwisy WWW nastawione są na interaktywność ze strony użytkownika. W ten sposób możliwe jest zebranie danych o osobach korzystających z danego serwisu oraz późniejsze dostosowanie informacji pod kątem użytkownika. Kwestie związane z interakcją człowiek-system w środowisku internetowym są ciągle badane przez naukowców.

Internet i jego zawartość ciągle się przeobraża. Pojawienie się coraz lepszych technologii powoduje coraz lepszy interfejs WWW oraz jego interaktywność. Bogactwo różnego rodzaju funkcjonalności interfejsów powoduje różnorakie nazewnictwo serwisów WWW. Terminy takie jak strona WWW, witryna WWW, serwis WWW, aplikacja internetowa lub sklep internetowy używane są nieraz zamiennie. Z punktu widzenia zwykłego użytkownika sieci, różnice między tymi terminami nie mają znaczenia. Użytkownik, wchodząc do sieci skupia się głównie na obsłudze interfejsu, który widoczny jest za pomocą przeglądarki. Czasem ten interfejs jest bardziej lub mniej funkcjonalny. Ta funkcjonalność powoduje, że użytkownik chce zostać dłużej i z niej skorzystać lub zamyka przeglądarkę. Dobry interfejs pozwala zapoznać się z treścią serwisu. Użytkownik z reguły nie widzi jaka technologia została zastosowana do wykonania danej funkcjonalności. Wyjątkiem są aplikacje internetowe wykonane z zastosowaniem na przykład technologii Flash lub Silverlight. Wtedy przeglądarka internetowa, która nie posiada jeszcze zainstalowanego środowiska Flash lub Microsoft Silverlight prosi o jego instalację. W ten sposób użytkownik może się domyślić w jakiej technologii zostały zaimplementowane funkcjonalności.

Z technologicznego punktu widzenia można przyjąć że zawartości sieci dzieli się na strony WWW, serwisy WWW oraz aplikacje internetowe.

Strony WWW

Rolą stron WWW jest pokazywanie informacji użytkownikowi. Zazwyczaj są to podstawowe dane o działalności jakieś firmy, bez możliwości zakupu. Statyczną zawartość prezentują również „witryny internetowe”, nie umożliwiające żadnej interakcji z użytkownikiem. Dla użytkownika stroną WWW jest także pojedynczy „ekran” (element konstrukcyjny serwisu), który zostaje wyświetlony podczas przeładowania większego serwisu WWW.

Serwisy WWW

Są zbiorem stron WWW, które nie tylko umożliwiają użytkownikowi czytanie treści, ale również usługi jak zamawianie biletów czy zakupy online. Zawartość serwisu generowana jest dynamicznie na podstawie działania użytkownika. Wykorzystane są także bazy danych, które zawierają aktualne informacje na temat oferty sklepu czy terminów rezerwacji. Wszystkie funkcjonalności udostępnione w serwisie wymagające działania użytkownika realizowane są za pomocą aplikacji działających po stronie serwera.

Aplikacje internetowe

Aplikacje realizują daną funkcjonalność (np. płatność, zamówienie) po stronie serwera. Proces ten zwraca odpowiednie dane do przeglądarki internetowej, która wyświetla te dane za pomocą zaimplementowanego interfejsu w serwisie. Dla użytkownika większość serwisów internetowych jest aplikacją. Poprawnie ujmując aplikacja jest wbudowana w serwis WWW.

Portal internetowy

Portalem internetowym nazywane są serwisy WWW, które umożliwiają szerokie korzystanie z usług i informacji. Portal internetowy można porównać firmy świadczącej kompleksowe usługi z danej dziedziny. Podobnie portal udostępnia wiele funkcjonalności o bardzo szerokim zakresie. Portal internetowy zawiera w sobie przejścia na serwisy tematyczne z wbudowanymi aplikacjami, które realizują konkretne funkcjonalności.

Serwisy i aplikacje internetowe są klasyfikowane ze względu na rodzaj interakcji. W tym podziale można wyróżnić Web 1.0, Web 2.0 oraz Web 3.0.

Web 1.0 to określenie serwisów i aplikacji, których cechą jest brak możliwości edytowania i dodawania treści przez użytkowników. Do Web 1.0 zalicza się statyczne strony internetowe, które tylko wyświetlają treść użytkownikowi na ekranie. Nie umożliwiają zaawansowanej interakcji z użytkownikiem jak serwisy i aplikacje zaliczające się do Web 2.0. Strony Web 1.0 charakteryzuje statyczność. Na początku strony tworzone były w języku HMTL, następnie wzbogacone o skrypty CGI, aż w końcu pojawiły się języki PHP i ASP, które zmieniły rynek aplikacji internetowych. Cechami charakterystycznymi dla stron Web 1.0 są (Frankowski 2010):

  • § Z reguły zarządzana jest przez jedną osobą, odpowiedzialna za edycję i zmianę treści w plikach na serwerze.
  • § Każda podstrona jest osobnym plikiem, brak wspólnej bazy danych.

Rozwiązania Web 1.0 stosuje się do dziś w celu tworzenia prostych wizytówek, które nie wymagają ciągłych zmian oraz interakcji ze strony użytkowników. Jednak coraz więcej firm inwestuje w stronę firmową, będącą większym serwisem, umożliwiającym dodawanie aktualności oraz feedback od użytkowników i klientów.

Po roku 2000 zaczęto inaczej wykorzystywać możliwości Internetu, rozszerzając interakcję serwisów i aplikacji z użytkownikiem. Położono nacisk na większą rolę użytkowników w generowaniu treści w sieci. W ten sposób powstały serwisy internetowe zaliczane do epoki Web 2.0 takie jak Facebook, Digg oraz polskie Nk czy Fotka, których zadaniem było gromadzenie i udostępnianie danych wysyłanych przez różnych użytkowników. Popularność takiego serwisu do tej pory zależy od ilości aktywnych użytkowników z niego korzystających. Osoby, które komentują, opiniują i rekomendują w serwisie powodują, że serwis staje się znany, a jego wartością jest zgromadzona treść. Terminu „Web 2.0” użył po raz pierwszy Dale Doughter (wiceprezes O’Reilly Media) w 2004 roku (O’Reilly 2007). Od tej pory terminu zaczęto używać powszechnie w mediach, nauce i biznesie. Nazwa ta miała odzwierciedlać ewolucję Internetu, którą najbardziej dało się zauważyć w podejściu do projektowania serwisów i aplikacji internetowych.

Technicznie serwisy i aplikacje Web 2.0 nastawione są na wykorzystanie usług sieciowych (np. SOAP) oraz technologii asynchronicznego przesyłania danych( np. AJAX, HTML 5). Na znaczeniu zyskał również uniwersalny język wymiany danych XML, gdyż coraz więcej serwisów integruje się ze sobą, by wzajemnie udostępniać sobie ofertę.

Web 2.0 umożliwia użytkownikom Internetu interakcję w sieci. Skutki społeczne Web 2.0 są następujące:

  • tworzenie grup zainteresowań w serwisach społecznościowych,
  • § grupy znajomych we własnych profilach internetowych,
  • § pisanie blogów,
  • § wzbogacanie własnych profili w sieci o elementy multimedialne.

Trend 2.0 spowodował, że sieć stała się otwarta na działalność użytkowników.

Należy zauważyć, że pomimo formalnego powstania terminu Web 2.0 w 2004 roku, aplikacje typu Flash, umożliwiające bogatą interakcję z użytkownikiem (konfiguratory produktów, gry internetowe) pojawiły się parę lat wcześniej. Podobnie interfejs RSS istnieje już od 1999 roku, mechanizm Wiki od 1996 (Frankowski 2010).

Ideą Web 3.0 jest semantyczne przetwarzanie informacji (ang. semantic Web) (www.pl.wikipedia.org/wiki/Web_3.0). Zakłada się, że systemy powinny samodzielnie rozpoznawać o jaką treść prosi użytkownik i dostosować do tego właściwy sposób interakcji. Z technicznego punktu widzenia do tworzenia rozwiązań zgodnie z ideą Web 3.0 wykorzystywane są techniki sztucznej inteligencji oraz rozwiązania semantyczne.

Ważnym aspektem Web 3.0 jest możliwość rozpoznawania zamiarów użytkownika na podstawie zgromadzonej wiedzy w bazie danych. Odpowiednio stworzona baza danych ma pomóc w budowaniu lepszej interakcji systemu z użytkownikiem.

Podział serwisów, który wnosi wiele nowego w projektowanie interfejsów to podział na serwisy internetowe klasyczne oraz bogate aplikacje internetowe (Sikorski 2010). Główną różnicą jest to, że w klasycznych serwisach przeładowanie się poszczególnych stron w przeglądarce następuje w momencie przesyłu danych między przeglądarką a serwerem. Dla użytkownika oznacza to, że za każdym razem kiedy będzie zmieniał coś na stronie będzie musiał zmienioną zawartość wysłać przyciskiem z funkcją submit na serwer. W tym momencie treść całej strony zostanie wygenerowana na nowo czyli nastąpi przeładowanie zawartości strony. W przypadku bogatych aplikacji internetowych (ang. Rich Internet Applications) przeglądarka wysyła zapytania do serwera niezależnie lub zależnie od czynności wykonywanych przez użytkownika. Powoduje to, że aplikacje RIA zachowują się jak klasyczne aplikacje okienkowe.

 

Źródło: Praca magisterska pt. „Ocena jakości zewnętrznej bogatych aplikacji internetowych typu e-commerce.” (J. Pytlik, Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


6 − trzy =

moncler outlet moncler outlet online moncler outlet moncler outlet online moncler outlet moncler outlet online moncler outlet moncler outlet online moncler outlet moncler outlet online moncler outlet moncler outlet online moncler outlet moncler outlet online moncler outlet moncler outlet online moncler outlet moncler outlet online moncler outlet moncler outlet online moncler outlet moncler outlet online moncler outlet moncler outlet online moncler outlet moncler outlet online